dhe, me siguri, do t’i urdhëroj që t’u presin veshët bagëtive, e pastaj do t’i urdhëroj që të ndryshojnë krijesën e Allahut. Kush merr djallin për mbrojtës në vend të Allahut, ai ka pësuar humbje të qartë. Ai (djalli) u premton atyre dhe i josh me shpresa, por ato që premton djalli, janë vetëm mashtrime. Për ata, vendbanim është Xhehenemi dhe nuk mund të gjejnë shpëtim prej tij.” (En Nisa, 118-121) 

 Nga ky ajet kuptojmë se njëra prej mënyrave se si shejtani i mashtron njerëzit është  lidhja e njeriut me shpresat e rrejshme (të kota). Me këto shpresa ai synon ti largon njerëzit prej rrugës së drejtë të cilën, për mirësinë e njerëzimit si individë dhe shoqëri, e ka skicuar Islami.

Allahu, subhanehu ue teala, gjithashtu thotë: "Elif Lâm Râ. Këto janë vargjet e Librit, të Kuranit të qartë! Do të vijë dita (e Kiametit), kur mohuesit do të dëshirojnë që të ishin myslimanë. Lëri ata që të hanë e të kënaqen dhe le t’i mashtrojë shpresa; ata do ta marrin vesh!” (El Hixhr, 1-3)

Nga ajeti në fjalë kuptojmë se mbështetja në shpresa që nuk kanë bazë është cilësi e jobesimtarëve ndërsa tek besimtari cilësi e pandarë është shpresa e shkurtër.

Ibën Umeri, radijallahu anhu, e rrëfen hadithin në të cilin i Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ue selem,  thotë: Në këtë dynja sillu si udhëtar ose si i huaj. Këtyre fjalëve profetike Ibën Umeri, shpeshherë ua shtonte fjalinë: në mbrëmje mos e prit mëngjesin, ndërsa kur të gdhihesh mos e prit mbrëmjen, shfrytëzoje shëndetin para sëmundjes dhe jetën para vdekjes. (Buhariu, nr. 6053)

Ebu Hurejre, radijallahu anhu, transmeton hadithin tjetër në të cilin i Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ue selem, thotë: Zemra e plakut është e re për dy çështje: Për dashurinë ndaj dynjasë dhe për shpresën e gjatë. (Buhariu, nr. 6057)

Në një hadith tjetër të cilin e transmeton Enesi, radijallahu anhu, i Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ue selem, thotë: I biri i Ademit do të plaket por dy cilësi nuk do ti plaken: lakmia dhe  shpresa. (Ahmedi, nr. 12163)

"Shembulli i njeriut, shpresës dhe exhelit është ky: vdekja vjen prej anësh ndërsa shpresa qëndron para njeriut. Në momentin kur njeriu niset drejt shpresës i vjen exheli prej anësh dhe e godet (papritmas).” (Musnedu Shamijjin, nr. 2605)

I Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ue selem, ka thënë: "Për Umetin tim, më shumë kam frikë prej pasioneve dhe shpresës së gjatë. Pasionet (epshet) e largojnë njeriun prej së vërtetës dhe si pasojë e shpresës së gjatë e harron ahiretin. Dynjaja kalon, ahireti afrohet, bëhuni  prej bijve të ahiretit dhe mos u bëni prej bijve të dynjasë. Sot jeni në vendin e punës (në dynja) ndërsa nesër do të jeni në vendin e shpërblimit /dënimit dhe nuk do të keni mundësi për punë.” (Bejhekiu, prej Xhabirit, radijallahu anhu)

Është transmetuar: Pse e grumbulloni atë që nuk do ta hani, shpresoni në të paarritshmen dhe ndërton shtëpi prej të cilëve do të shpërnguleni. Gjeneratat e para i ka shpëtuar bindja , asketizmi dhe modestia në dynja ndërsa gjeneratat e fundit do të vuajnë prek koprracisë ndaj Allahut, vetes dhe njerëzve  dhe për shkak të shpresës së gjatë. (Ibën Ebi Dunja,  El Jekin fq. 3)

Aliu, radijallahu anhu, i tha Omerit, radijallahu anhu: Nëse dëshiron të jesh në shoqërinë e paraardhësve tuaj (Resulullahu dhe Ebu Bekri) stolise veten me shpresë të shkurtër, ha aq sa të mjafton dhe mos i zvarrit rrobat tuaja për toke. (Ibën Ebi Dunja,  Et Tevadu’u uel Hamul 1/183)

Hasan El Basriu thotë: Dështimi dhe shkatërimi i njerëzve ka katër shenja: zemra e ngurrtësuar, syri që nuk qan, shpresa e gjatë dhe lakmia pas dynjasë. (Ibën Ebi Dunja, Dhemmud Dunja, fq. 396)  

Selman El Farisiu, radijallahu anhu, ka thënë: Tre gjëra në të njëjtën kohë më brengosin dhe më bëjnë të qeshi: Njeriu që shpreson në dynja dhe të cilin në çdo moment mund ta godet vdekja, njeriu që është në gaflet ndaj Allahut ndërsa Allahu nuk e harron atë dhe njeriu që qesh me zë ndërsa nuk e di a është Allahu i kënaqur me të ose ndoshta është i hidhëruar. (Ibën Ebi Dunja, Kisarul Emel, fq. 29)

Sufjan Theuriu, thotë: Zahidi i vërtetë është ai që ka shpresë të shkurtër jo ai që vesh rroba të ashpra.

Fudajl ibën Ijadi, thoshte shpresa e shkurtër që duhet ta ketë çdo besimtar është të mos jetë i sigurt se Allahu do t’ia mundësojë edhe një herë të merr frymë.

Në një vend janë tubuar tre dijetarë dhe bisedonin për shpresën e shkurtë. I pari tha: Unë nuk e arrij muajin e ri që të mos mendoj se në të do të vdes. I dyti tha: Unë nuk e filloj javën e që të mos mendoj se në të do të vdes. I treti tha: Çfarë shpreson ai që shpirtin e tij e ka në dorën e tjetërkujt.